
hayaller..hayal kurmak eskiden daha kolaydı..daha ulaşılabilirdi..daha özgürdü..artık korkuyorum hayal kurmaktan...ona ulaşamamaktan..giderek uzaklaşıyorum hayallerimden...herşey neden artık hep 'imkansız' geliyor..bizi hayallerimizin olmayacağına inandırıyorlar..hayallerimizi gerçekleştirmeye tam bir adım kala neden vazgeçiyoruz..bunu hiç anlamıyorum...
Küçük bir çocukken düşlerimiz ideallerimiz hep en yükseklerde..mesela küçükken doktor olucam diyorum...biraz büyüyorum hemşire...lise 3e geliyorum matematik te olur...lise son da aman bi yere girimde nolursa olsun...üniversiteye girioruz..artık hiç bi amaç yok para dışında...istemediğim bir meslekte eve ekmek parası getirim aç açık olmim yeter diyoruz...
Niye çocukluğumuzdaki gibi inanmıyoruz hayallerimizin olucağına..neden büyüdükçe bir korku sarıyor içimizi..biz neden böyle oluyorz..ya da ben mi böyleyim bir tek ?..